Kościół Św. Wawrzyńca w Nowej Słupi

U stóp Łysej Góry, w miasteczku, przez które biegnie droga na Święty Krzyż, stoi kamienny kościół św. Wawrzyńca — świadek siedmiu stuleci dziejów Gór Świętokrzyskich. Parafię wzmiankuje po raz pierwszy spis świętopietrza z 1326 roku; stał tu wówczas drewniany kościół podległy farsze ze Starej Słupi.

Od Tatarów po Potop

Pierwszą świątynię spustoszyli Tatarzy podczas najazdów z lat 1500 i 1502. Kolejny cios przyszedł w 1656 roku, gdy drewniany kościół spłonął, podpalony przez wojska Jerzego II Rakoczego. Odbudowę podjął benedyktyn ks. Maciej Sekulski — murowany, jednonawowy kościół wzniesiono z kamienia, a 23 maja 1678 roku erygowano samodzielną parafię. W 1960 roku świątynię rozbudowano o dwie nawy boczne staraniem proboszcza S. Gruszki.

Pamiątki ze Świętego Krzyża

Ołtarz główny z XVIII wieku wykonano z miejscowego marmuru chęcińskiego i wyrzeźbiono w nim postać ukrzyżowanego Chrystusa; zwieńcza go XVIII-wieczny obraz św. Wawrzyńca. Na teren kościoła prowadzi kuta, żelazna brama z XVII wieku, przywieziona ze Świętego Krzyża po likwidacji tamtejszego klasztoru. W świątyni przechowywane są także relikwie św. Jana Pawła II.

Praktycznie

Kościół stoi przy drodze wiodącej na Święty Krzyż, więc najwygodniej odwiedzić go w drodze na szlak Łysej Góry. Jako świątynia parafialna jest otwierany w godzinach nabożeństw; przy murze zobaczysz zabytkową kutą bramę.