Jezioro Solińskie

Jezioro Solińskie to największy zbiornik retencyjny Bieszczadów: ok. 22 km² wody, 166 km linii brzegowej i głębokość do 60 m przy zaporze. Tworzy go zapora w Solinie — 81,8 m wysokości i 664 m długości, najwyższa w Polsce — oddana do użytku 20 lipca 1968 roku. Woda w odcieniach zieleni i turkusu, wciśnięta między zalesione góry, wygląda czasem jak fiord — z zatokami, półwyspami i punktami widokowymi na koronie zapory.

Wsie na dnie jeziora

Przy napełnianiu zbiornika pod wodą znalazły się całe miejscowości: historyczna Solina, Teleśnica Sanna, Horodek, Sokole, Chrewt i duża część Wołkowyi. Budowa trwała blisko 9 lat (1960–1968), pracowało przy niej ponad 2000 osób, a pierwszą koncepcję zagospodarowania Sanu opracował już w 1921 roku prof. Karol Pomianowski z Politechniki Warszawskiej. Dziś poniżej zapory działa elektrownia wodna o mocy 200 MW.

Co robić nad jeziorem

Latem królują rejsy statkiem, żeglarstwo i windsurfing — na całym zbiorniku obowiązuje strefa ciszy, więc silników spalinowych nie usłyszycie (wyjątki: Policja i WOPR). Spacer po koronie zapory i tarasy widokowe to podstawa programu, a wędkarze łowią sandacze, szczupaki i okonie. Kąpiel tylko w wyznaczonych kąpieliskach: brzegi są niedostępne, a pod lustrem czekają przeszkody.

Praktyka

Na zachodnim brzegu leży uzdrowiskowa Polańczyk, noclegi znajdziecie w Polańczyku i Solinie. Latem akwen tętni życiem; po sezonie zostaje cisza, puste szlaki i zapora w jesiennym świetle. Wiatr bywa tu kapryśny — rozczłonkowana tafla i wysokie brzegi sprawiają, że Solina nie należy do łatwych wód.