Zamek Bobolice

Zamek Bobolice wzniósł Kazimierz Wielki w latach 1350–1352 jako element łańcucha warowni strzegących granicy ze Śląskiem. Warownia stoi na skalistym wzgórzu 360 m n.p.m., a jej białe wapienne mury z blankami odcinają się od lasów Grzędy Mirowsko-Bobolickiej. Razem z sąsiednim Mirowem tworzy słynną „bliźniaczą” parę na jurajskim odcinku Szlaku Orlich Gniazd.

Odbudowa, która zaskoczyła sceptyków

Pierwszym dzierżawcą był Władysław Opolczyk (1370), potem zamek należał m.in. do Szafraniców, Krezów (od 1486) i Fogelwederów — to oni dobudowali w XVII wieku główną wieżę. Pod koniec XX wieku została tylko ruina, którą w 1996 roku kupili bracia Jarosław i Dariusz Laseccy. Odbudowa w latach 2001–2011, poprzedzona trzyletnimi badaniami archeologicznymi, zakończyła się otwarciem 3 września 2011 roku.

Legenda o braciach i Białej Damie

Bobolice i Mirów łączy skalista grzęda ze ścieżką, a oba zamki splata legenda o braciach Bobolu i Mirze. Mir zakochał się w żonie brata; kochanków schwytano w tunelu łączącym warownie — Mira zabił Bobol, a kobietę żywcem zamurowano. Od tamtej pory w murach miewa się pojawiać Biała Dama.

Co zobaczysz i jak planować wizytę

Na dziedzińcu stoi studnia, a po obwodzie biegną mury z dwoma półokrągłymi basztami z XIV wieku i podkowiastą basteją z XVI wieku z kaplicą na szczycie. Do środka prowadzi brama na moście zwodzonym nad suchą fosą, a u podnóża skał wyrzeźbiono Bramę Laseckich. Pętlę pieszą Bobolice–Mirów (ok. 2 godziny) prowadzi granią z widokiem na oba zamki naraz czerwony Szlak Orlich Gniazd.