Ostańce i wspinaczka na Jurze

Jura Krakowsko-Częstochowska to pas białych wapiennych ostańców ciągnący się na około 80 km między Krakowem a Częstochową. Turnie zbudowały twarde wapienie górnej jury, a ich obecne kształty wyrzeźbiły krasowe procesy w ciepłym klimacie trzeciorzędu — odporne na erozję skały przetrwały jako ściany wysokie na kilkadziesiąt metrów. Oficjalną nazwę regionu, Wyżyna Krakowsko-Częstochowska, wprowadzono w 1947 roku.

Najsłynniejsze skały

Do wizytówek należą Maczuga Herkulesa przy Pieskowej Skale i Brama Krakowska w Ojcowie. Na północy wyróżnia się Okiennik Wielki koło Morska — ogromna turnia z przebitym tunelem — oraz objęta rezerwatem Góra Zborów. Warte uwagi są też dwufilarowa Brama Bolechowicka i Dupa Słonia w Dolinie Będkowskiej.

Stolica polskiej wspinaczki

Poza Tatrami trudno o dogodniejsze pole treningowe. Najpopularniejsze rejony to Skalne Miasto Podzamcza pod Ogrodzieńcem, Skały Kroczyckie, Podlesickie i Rzędkowickie oraz Dolinki Podkrakowskie. Na jednej skale bywa wiele dróg, a ich asekurację systematycznie wymienia się na nowszą. To tutaj rozpoczynali przygodę ze wspinaczką niemal wszyscy słynni polscy himalaiści, m.in. Wanda Rutkiewicz i Jerzy Kukuczka, a z młodszego pokolenia Martyna Wojciechowska.

Dla turysty

Wzdłuż wyżyny biegną zamki Orlich Gniazd — średniowieczne warownie, niegdyś strzegące granicy Królestwa Polskiego. Wspinaczka bywa niebezpieczna: początkujący powinni wybierać się z instruktorem, a szkół wspinaczkowych działa tu wiele.