Zamek w Mirowie

Na wapiennym grzbiecie nad wsią Mirów mury zamku wyrastają wprost ze skał. Ruiny wyglądają tak, jakby ktoś połączył naturalne ostańce murami – i rzeczywiście tak budowano tę warownię. Zamek w Mirowie powstał w połowie XIV wieku, za Kazimierza Wielkiego, jako strażnica podległa pobliskim Bobolicom. Po kilkunastu latach prac zabezpieczających od 2025 roku można wejść na jego wewnętrzny dziedziniec z krużgankami.

Historia: od strażnicy do siedziby rodu

Mirów po raz pierwszy pojawia się w źródłach w 1399 roku. Historycy przypuszczają, że wcześniej stały tu umocnienia drewniano-ziemne. Kamienną strażnicę zbudowano w ramach systemu obronnego nazywanego dziś Orlimi Gniazdami. Należała do szlacheckiego rodu Lisów, właścicieli zamku w Koziegłowach, którzy zaczęli przebudowę w zamek rycerski. W 1378 roku Ludwik Węgierski nadał warownię w lenno Władysławowi Opolczykowi, ale za wrogą Polsce politykę Władysław Jagiełło odebrał mu ją w 1396 roku. W 1456 roku Mirów razem z Ogrodzieńcem, Bobolicami i Bąkowcem wystawił wóz z dwoma działami na wojnę trzynastoletnią z Krzyżakami.

W 1489 roku zamek kupili Myszkowscy. Podnieśli mur kurtynowy o około 9 metrów i postawili wieżę mieszkalną, a powierzchnia zamku urosła z około 270 do 1200 m². Ciasne skały ograniczały jednak dalszą rozbudowę, więc ród przeniósł się do wygodniejszej siedziby. Kolejnymi właścicielami byli Korycińscy i Męcińscy. Zamek mocno ucierpiał w czasie potopu szwedzkiego, a w 1787 roku został ostatecznie opuszczony. Okoliczni mieszkańcy rozbierali mury na kamień, a w 1934 roku runęła ściana południowa.

Co zobaczyć

• Zamek górny i dolny – oddzielone murami łączącymi naturalne skały wapienne, z kilkoma dziedzińcami, każdy z własną bramą.
• Wewnętrzny dziedziniec z krużgankami, dostępny dla zwiedzających od 2025 roku.
• Ślady wieży mieszkalnej Myszkowskich i owalnej wieży z XVI wieku na zamku górnym.
• Mirowskie Skały – ostańce wokół zamku i widok na grzbiet, którym biegnie szlak do Bobolic.

Ciekawostki

Według legendy zamki w Mirowie i Bobolicach należały do dwóch braci, Mira i Bobola, którzy połączyli je podziemnym tunelem, by ukryć skarby. Bobol przywiózł do domu szlachciankę, która zakochała się w Mirze. Zazdrosny brat miał zabić Mira, a kobietę zamurować w wieży. Ciekawostką jest też tytuł Myszkowskich – „margrabiowie na Mirowie”, nadany przez papieża w 1596 roku. Dotyczył on jednak innego Mirowa, związanego z ordynacją pińczowską, a nie jurajskiego zamku. Na ruinach kręcono sceny filmu „Nad rzeką, której nie ma” Andrzeja Barańskiego (1991).

Tripto podpowiada

Mirów leży w gminie Niegowa, w sąsiedztwie Bobolic. Oba zamki łączy szlak, więc łatwo zobaczyć je podczas jednego spaceru. Właścicielami ruin jest rodzina Laseckich, która od 2006 roku prowadzi prace zabezpieczające. Godziny otwarcia i ceny biletów sprawdź przed przyjazdem. Na Mirów z dziedzińcem przeznacz około godziny, a z Bobolicami i skałkami – pół dnia. Teren jest skalisty, więc przydadzą się wygodne buty, a po deszczu wapień bywa śliski. Najpiękniej ruiny wyglądają rano i pod wieczór, kiedy niskie światło podkreśla fakturę skał.