Zamek w Mirowie

Ruiny zamku Mirów, bliźniaka Bobolic, rosną na skalnym grzbiecie Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Warownię wzniesiono w połowie XIV wieku, za czasów Kazimierza Wielkiego, jako kamienną strażnicę podległą Bobolicom. Od 2025 roku zwiedzający mogą wejść na wewnętrzny dziedziniec z krużgankami — efekt kilkunastu lat prac zabezpieczających.

Od strażnicy do rezydencji

Pierwsza wzmianka o Mirowie pochodzi z 1399 roku. Początkowo była to strażnica szlacheckiego rodu Lisów, właścicieli także zamku w Koziegłowach; to oni rozpoczęli rozbudowę do zamku rycerskiego. W 1489 roku warownię kupili Myszkowscy: podnieśli mur kurtynowy o około 9 m, postawili wieżę mieszkalną, a powierzchnia zespołu urosła do 1200 m². Zniszczeń dopełnił potop szwedzki; w 1787 roku zamek ostatecznie opuszczono, a w 1934 runęła ściana południowa.

Legendy skalnych bliźniąt

Mirów łączy z Bobolicami legenda o zakochanym w sobie rodzeństwie — opowieść, która towarzyszy obu ruinom od dawna i sprawia, że pary skał zestawia się ze sobą na każdym szlaku po Jurze. Zamek należy do systemu Orlich Gniazd i leży przy szlakach wiodących między Bobolicami a Ogrodzieńcem.

W praktyce

Partie zewnętrzne ruin można oglądać cały rok, a od 2025 roku także dziedziniec z krużgankami. Teren jest skalisty i obłożony — wygodne buty to konieczność, a po deszczu skały bywają śliskie. Najlepsze kadry wypadają rano, zanim na grzbiecie zrobi się tłoczno.