Rynek w Tarnowie

Rynek w Tarnowie wytyczono podczas lokacji miasta w 1330 roku, a otaczające go kamienice, wznoszone od XVI do XIX wieku, czynią z placu jeden z najładniejszych renesansowych układów miejskich w Polsce. Z każdego naroża wychodzą po dwie ulice — wzorzec średniowiecznej urbanistyki przetrwał tu w całej pełni.

Ratusz z maskaronami

Centralną część placu zajmuje renesansowy ratusz, po raz pierwszy wzmiankowany w 1448 roku jako gotycki. Obecny kształt zyskał pod koniec XVI wieku za hetmana Jana Amora Tarnowskiego. Główne korpus ma ok. 18 metrów wysokości, a północna wieża — 30 metrów. Nieotynkowana attyka zdobiona jest ślepymi oknami, kamiennymi sterczynami i 14 maskaronami, a na wieży widać herb Sanguszków, ostatnich właścicieli Tarnowa, oraz jeden z najstarszych w Polsce mechanizmów zegarowych z ciężarkami. Od 1931 roku ratusz mieści muzeum; dziś to Galeria Sztuki Dawnej z Salą Pospólstwa i tarasem widokowym na wieży.

Kamienice i pamięć

Kamienice przy rynku budowane były początkowo z drewna; murowe pojawiły się w XV wieku, a w XVI wieku, za Tarnowskiego, przebudowano je na podcieniowe domy kupieckie. Pod numerami 20 i 21 działa Muzeum Okręgowe. Przy ul. Wałowej, tuż obok, stoi pomnik Józefa Bema odsłonięty w 1983 roku — bohatera dwóch narodów urodzonego w Tarnowie.

W praktyce

Rynek dostępny jest całą dobę. Wstęp na wieżę ratusza i do galerii warto połączyć ze spacerem po uliczkach starówki i obiadem w kamienicznej restauracji; taras najlepiej odwiedzić w słoneczny poranek, gdy widoczność sięga najdalej.