Poleski Park Narodowy

Poleski Park Narodowy to najspokojniejszy zakątek Lubelszczyzny — kraina jezior, torfowisk i bagien na Równinie Łęczyńsko-Włodawskiej, zwana „małą Polesią”. Park utworzono w 1990 roku na niespełna 98 km², a od 2012 wchodzi w skład transgranicznego rezerwatu biosfery UNESCO „Polesie Zachodnie”, tworzonego wspólnie z Białorusią i Ukrainą; jest też obszarem Ramsar. Na torfowiskach wysokich rosną brzeziny bagienne i borówczyska, tworząc namiastkę tundry — najbardziej na południowy zachód wysuniętą w Europie.

Symbolem parku jest żuraw, i słusznie: żyje tu około 200 gatunków ptaków, z czego około 150 lęgowych. Znajduje się tu największe w kraju zagęszczenie bąka, gniazdują czapla biała i nadobna, bielik, puchacz oraz wodniczka — trzecia co do wielkości populacja w Polsce. W krajobrazie królują jeziora Długie, Karaśne, Łukie i Moszne oraz rezerwat Durne Bagno; zwiedzanie ułatwiają ścieżki przyrodnicze, m.in. „Spławy” i „Mietiułka”, a wiedzę domyka Ośrodek Dydaktyczno-Muzealny w Starym Załuczu i Ośrodek Ochrony Żółwia Błotnego w Urszulinie.

To miejsce dla ceniących ciszę: szlaki rzadko bywają zatłoczone, a o zmierzchu słychać kumkanie ropuch i pohukiwanie sów. Najlepszy czas to wiosna — żurawi toki — oraz wrzesień i październik, gdy park wypełniają klucza przelatujących żurawi. Latem obowiązkowy repelent na komary; po ścieżkach porusza się wygodnie, ale po deszczu bywa podmokło. Dojazd przez Urszulin lub Włodawę; na spokojne poznanie parku przeznacz pół dnia lub więcej.