Kościół Wniebowzięcia NMP w Drohiczynie

W Drohiczynie, dawnej stolicy Podlasia, tuż przy rynku stoi barokowy kościół Wniebowzięcia NMP — pofranciszkańska świątynia o burzliwych losach, obok której wznoszą się dawny klasztor z lat 1737–1751 i wolnostojąca dzwonnica z około 1770 roku.

Od drewna do baroku

Konwent franciszkanów założyć miał, według tradycji, starosta drohicki Mikołaj Nasuta; uposażenie zakonnikom potwierdził w 1407 roku książę Witold, a drewniany kościół i klasztor stanęły w 1409 roku. Kolejne świątynie padały ofiarą pożarów, a w 1657 roku klasztor zniszczyły wojska Potopu, mordując kilku zakonników. Murowany kościół ruszył około 1682 roku staraniem gwardiana Antoniego Gałeckiego i ukończono go około 1715 roku ze składek szlachty podlaskiej; konsekracja nastąpiła w 1733 roku.

Loreto za Wiedeń

Po zwycięstwie nad Turkami pod Wiedniem w 1683 roku rotmistrz Stanisław Karol Łużecki ufundował kaplicę loretańską, ukończoną przed 1696 rokiem — z rokokowym ołtarzem z 1774 roku. We wnętrzu wyróżnia się stiukowy rokokowy ołtarz główny z lat 1762–1764 oraz ołtarze z obrazami, w tym wizją św. Antoniego pędzla Antoniego Gruszeckiego.

Zniszczenia i odbudowa

Franciszkanów wypędzono z Drohiczyna w 1832 roku, a 23 czerwca 1941 wojska sowieckie podpaliły świątynię, niszcząc dach, ołtarze i wierzchołek dzwonnicy. Odbudowę przeprowadzono w latach 1946–1954, a rekoncyliacja odbyła się 15 sierpnia 1949. W pobliżu: Góra Zamkowa nad Bugiem i drohiczyńska katedra.