Kościół św. Leonarda w Lubiniu

Mury kościoła św. Leonarda w Lubiniu opowiadają jego historię lepiej niż jakakolwiek tablica: dolne partie z granitowych ciosów to romańska świątynia z początku XIII wieku, a wyżej zaczyna się czerwona cegła gotyckiej przebudowy. Mały kościół stoi w cieniu opactwa benedyktynów i od XIII wieku nieprzerwanie czci się w nim św. Leonarda z Limoges, patrona więźniów.

Romański kamień, gotycka cegła

Pierwotna świątynia, ufundowana przez miejscowy klasztor benedyktynów, była niewielka: do nawy przylegało kwadratowe prezbiterium zamknięte półkolistą absydą. Jej mury wzniesiono z ciosów granitowych. W latach 1549–1556, z inicjatywy opata Pawła Chojnackiego, kościół przebudowano w stylu gotyckim: podwyższono dotychczasową budowlę i dobudowano od zachodu nową nawę.

Gotyckie partie wymurowano z cegły, a detale, takie jak fryz podokapowy, obramienia okien, portal, łuki tęczowy i apsydialny czy obramienia sediliów, wykonano z kształtek ceramicznych. Zachodni szczyt nawy, w stylu manierystycznym, powstał pod koniec XVI lub na początku XVII wieku. Wschodni szczyt nadbudowanego prezbiterium łączy gotyk z renesansem.

Na co zwrócić uwagę

• Granica epok – od strony absydy najlepiej widać, gdzie kończy się romański granit, a zaczyna gotycka cegła.
• Półkolista absyda z kamiennymi ścianami, typowa dla architektury romańskiej.
• Sklepienie krzyżowe w prezbiterium z 1. połowy XIII wieku, podczas gdy nawy nakrywają płaskie stropy.
• Manierystyczny szczyt zachodni, najbardziej ozdobna część bryły.

Kult św. Leonarda

Od XIII do XIX wieku kościół pełnił funkcję świątyni parafialnej, a dziś jest kościołem filialnym parafii Narodzenia NMP w Lubiniu. Od 1823 roku działa przy nim Bractwo św. Leonarda. W każdy poniedziałek o 18:00 odprawiana jest tu msza z nowenną do patrona więzionych fizycznie i duchowo, a odpust przypada w drugą niedzielę listopada. Kościół wraz z ogrodzeniem, bramą i cmentarzem figuruje w rejestrze zabytków.

Tripto podpowiada

Obejdź świątynię dookoła, zanim wejdziesz do środka, bo zmiana materiału w murach to jej największa ciekawostka. W poniedziałkowy wieczór nie planuj zwiedzania ani zdjęć w czasie nabożeństwa. Jeśli chcesz obejrzeć wnętrze poza liturgią, skontaktuj się wcześniej z parafią. Na sam kościół wystarczy pół godziny, a wizytę łatwo połączyć ze zwiedzaniem opactwa benedyktynów, które stoi w tej samej wsi.