Pałac w Mordach

Niszczejący klasycystyczny pałac w Mordach, na pograniczu Podlasia i Mazowsza, to świadectwo historii jednej z zamożniejszych rodzin regionu siedleckiego. Rezydencję wzniesiono w 1717 roku na zrębach dworu obronnego z początku XVII wieku z inicjatywy Ciecierskich, a w XIX wieku rozbudowali ją Zembrzusczy, nadając jej cech klasycystycznych i neorenesansowych.

Architektura

Budynek jest dwukondygnacyjny, z trzykondygnacyjnymi skrzydłami. Od frontu występuje ryzalit zwieńczony frontonem z kartuszem herbu Doliwa Zembrzuskich, a przed nim portyk z czterema kolumnami wspiera balkon z żeliwną balustradą. Elewacja od strony ogrodu jest skromniejsza od frontowej, a uwagę przyciągają kute balkony — najciekawszy, na elewacji południowej, nawiązuje formą do neogotyku.

Brama-wieża

Na dziedziniec pałacowy wjeżdża się przez barokową bramę w formie wieży z arkadowym przejazdem, zachowaną z charakterystyczną, unikatową w skali regionu drewnianą nadbudówką. To najlepiej ocalały element całego założenia.

Park i dziś

Wokół rozciąga się park z XVIII wieku o powierzchni 6 hektarów ze stawem; w drzewostanie prócz lip, jesionów, klonów, wiązów i grabów rosną rzadkie gatunki: kasztanowiec żółty, choina kanadyjska i tulipanowiec amerykański. Przed II wojną światową rezydencja należała do Przewłockich, po wojnie została upaństwowiona i stopniowo popadała w ruinę. Pałac jest niedostępny dla zwiedzających, można go oglądać wyłącznie z zewnątrz.