Mury obronne w Wieluniu

Wieluń należy do dwudziestu pięciu miast, które za panowania Kazimierza Wielkiego otoczono murami obronnymi. Razem z „Orlimi Gniazdami" tworzył pas fortyfikacji strzegących południowo-zachodniej granicy Korony, biegnący od Krakowa aż po Ostrzeszów. Kamienne mury zastąpiły starsze umocnienia drewniano-ziemne po pożarze miasta w 1335 roku.

Obwód murów

Średniowieczny pierścień liczył około 1200–1300 metrów i obejmował starówkę o powierzchni 12 ha, wytyczoną na planie nieregularnego owalu. Mury wzniesiono z miejscowego piaskowca i zwieńczono ceglanym krenelażem, a ich wysokość sięgała 6–6,5 metra. Od zewnątrz dodatkowo chroniły je fosa i wał ziemny. Pierwotnie obwód nie miał baszt — prowadziły do niego tylko dwie bramy: Kaliską i Krakowską.

Co przetrwało

Przy ulicy Podwale stoją dziś Brama Krakowska, jedyna ocalała brama miejska, odbudowana Baszta Męczarnia i ruiny baszty Prochownia, połączone ciągiem murów. Po rozebraniu w XIX wieku starego ratusza dobudowano do niej nowy budynek ratuszowy, a gotycka brama stała się wieżą ratuszową. Przy kościele Reformackim widać ruiny Baszty Swawoli, przy Kolegiacie zaś fundamenty Bramy Kaliskiej. Fortyfikacje wpisano do rejestru zabytków już w 1948 roku.

Informacje praktyczne

Relikty oglądać można bezpłatnie o każdej porze, spacerując ulicą Podwale i Nowym Rynkiem. Obok czekają Ratusz i relikty zamku wieluńskiego. 1 września 1939 roku niemieckie naloty obróciły w gruzy śródmieście Wielunia, przez co zachowane fragmenty murów należą do nielicznych świadectw średniowiecznego miasta.