Kościół św. Marcina w Tarnowskich Górach

Na cmentarzu parafialnym w dzielnicy Stare Tarnowice stoi najstarszy zachowany kościół Tarnowskich Gór — gotycka świątynia św. Marcina, której mury sięgają przełomu XIV i XV wieku. Obok wyrasta późniejszy kościół parafialny — dwie epoki spotykają się na jednym wzgórzu.

Od rycerza Sambora do biskupa Jastrzębca

Świątynia powstała jako kościół filialny macierzystej parafii św. Mikołaja w Reptach, w średniowiecznej osadzie Tarnowice. Fundatorem był prawdopodobnie ówczesny właściciel wsi, rycerz Sambor de Tarnowitz. W 1400 roku stanęła wieża z dwoma dzwonami, a 1415 roku biskup krakowski Wojciech Jastrzębiec ustanowił tu samodzielną parafię. Funkcję kościoła parafialnego świątynia pełniła do XIX wieku, gdy obok wzniesiono większy, nowy kościół św. Marcina.

Barokowa metamorfoza z 1707 roku

Dzisiejszy kształt to efekt barokowej przebudowy z 1707 roku, prowadzonej przez dziedziców z sąsiedniego zamku w Tarnowicach: rodzeństwo Wacława i Anny Felicjany Ohm-Januszewskich oraz męża Anny, Kaspara Huntera de Grandon. Powiększono wtedy prezbiterium i wzniesiono ceglane sklepienie kolebkowe z lunetami, pokryte barokowymi polichromiami zachowanymi do dziś. Powstały wówczas kaplice św. Anny i św. Wacława; naprzeciwko nich stoi późniejsza kaplica św. Jana Nepomucena z końca XVIII wieku.

W praktyce

Kościół przy ulicy Niedziałkowskiego pełni obecnie funkcję kaplicy cmentarnej, dlatego wnętrze najlepiej odwiedzać poza nabożeństwami. Zwiedzanie zajmie 20–30 minut: warto zwrócić uwagę na polichromie, gotyckie fragmenty murów i cenne wyposażenie.