Sosna na Szczudłach w Wełczu

Na skraju Lasu Wełeckiego, kilka kilometrów od Buska-Zdroju, rośnie sosna zwyczajna, która wygląda, jakby wyszła z lasu na szczudłach. Jej korzenie unoszą pień na wysokość około 3 metrów, a pod nimi zmieści się kilka osób. Drzewo, nazywane też „sosną kroczącą”, jest pomnikiem przyrody od 2002 roku.

Skąd wzięły się szczudła

Według najczęściej powtarzanego wyjaśnienia korzenie odsłonili okoliczni mieszkańcy, którzy przed laty wydobywali tu piasek i obniżyli teren. Z czasem odsłonięte korzenie obrosły korą i upodobniły się do gałęzi. Publikacja Buskiego Samorządowego Centrum Kultury przytacza też drugą teorię – że sosna jest wyłącznie dziełem natury. Niektóre korzenie mają grubość średniego drzewa, inne wiszą w powietrzu, nie dotykając ziemi, a całość przypomina olbrzymiego pająka na długich odnóżach. Mimo tej ingerencji drzewo pozostało zdrowe i żywotne.

Pomnik przyrody i miejsce pamięci

Tablica przy drzewie informuje, że sosnę uznano za pomnik przyrody uchwałą Rady Miejskiej w Busku-Zdroju z 10 października 2002 roku, a obwód jej pnia wynosi ok. 200 cm. BSCK określa ją jako prawie stuletnią. Okolica ma też tragiczną historię: w latach 1939–1944 Niemcy przeprowadzali w Lesie Wełeckim masowe egzekucje, rozstrzeliwując około dwustu więźniów z aresztów gestapo w Busku-Zdroju, Kielcach i Pińczowie. W innym miejscu lasu stoi pomnik upamiętniający 44 osoby zamordowane przez buskie gestapo w latach 1943–1944.

Tripto podpowiada

• Dojazd: z drogi Busko-Zdrój – Pińczów skręć w wąską, utwardzoną drogę wskazaną tablicą „Pomnik przyrody. Sosna pospolita”. Drzewo rośnie na skraju lasu, u podnóża niewielkiego wzgórza.
• Przez Wełecz biegnie asfaltowa trasa rowerowa Busko – Wełecz – Kameduły, licząca około 18 km i zaczynająca się oraz kończąca w Busku-Zdroju. Przy trasie stoi też pomnik powstańców styczniowych z oddziałów gen. Langiewicza.
• Wstęp jest wolny. Na obejrzenie sosny wystarczy kwadrans; nie wspinaj się po korzeniach, bo to chroniony pomnik przyrody.