Sanatorium Marconi w Busku-Zdroju

Najbardziej reprezentacyjny budynek Buska-Zdroju pochodzi z 1836 roku i nosi nazwisko swojego twórcy. Sanatorium Marconi projektował Henryk Marconi, warszawski architekt włoskiego pochodzenia, autor m.in. Hotelu Europejskiego w Warszawie. Otwarte 1 czerwca 1836 roku jako Łazienki Zdrojowe wyznaczało rytm życia uzdrowiska.

Architektura z duchem antyku

Obiekt wzorowano na starorzymskich budowlach użyteczności publicznej. Plan tworzy litera T: wyższemu korpusowi głównemu towarzyszą parterowe skrzydła boczne, a budynek otaczają arkady kolumn korynckich. We wnętrzu wyróżniają się zdobiony hol i sala koncertowa z kolumnami i popiersiami — dziś główna scena kulturalna uzdrowiska.

Od dzierżawy Enocha do kurortu

Za tą inwestycją stoi historia całego miasta. W 1833 roku lekarz Jakub Enoch wydzierżawił Busko na 25 lat i zobowiązał się wznieść zakład kąpielowy — trzy lata później Łazienki przyjmowały już kuracjuszy. Busko notuje około 1151 godzin słońca rocznie, a w przejrzystym powietrzu bywają widoczne Tatry oddalone o 150 kilometrów.

Co dzieje się w Marconim dziś

Działają tu pijalnia wód, zakład przyrodoleczniczy i sala koncertowa, a na piętrach są pokoje dla kuracjuszy. W pijalni bezpłatnie podaje się słynną siarczkową wodę buską. Latem kalendarz wypełniają koncerty w zabytkowej hali.

W praktyce

Adres to ul. 1 Maja, w granicach Parku Zdrojowego — dojście z rynku zajmuje kilkanaście minut przez park. Pijalnia przyjmuje też gości bez kart kuracyjnych, a wejście do parku jest wolne.