Ratusz w Krotoszynie

Nad krotoszyńskim rynkiem góruje wieża zwieńczona barokową kopułą z dwiema latarniami, a na niej zegar z 1897 roku. Ratusz stanął w 1689 roku, spłonął w wielkim pożarze miasta, odrodził się w formach barokowych, a pod koniec XIX wieku dostał nowy, neorenesansowy kostium. Dziś to wciąż żywy budynek: urzęduje tu Urząd Stanu Cywilnego i część urzędu miejskiego, a w murach działa restauracja.

Historia: trzy wcielenia jednego ratusza

Murowany ratusz zbudowano w 1689 roku staraniem ówczesnego właściciela miasta Franciszka Zygmunta Gałeckiego i burmistrza Jana Dobrowolskiego. W 1774 roku budynek spłonął podczas pożaru miasta. Odbudowę w formach barokowych zakończono do 1777 roku i z tego czasu pochodzi dekoracyjna kopuła wieży. W latach 1898–1899 ratusz nadbudowano o jedno piętro, a elewacjom nadano charakter niemieckiego neorenesansu, który określa jego dzisiejszy wygląd. Miejski spacerownik przygotowany z Muzeum Regionalnym w Krotoszynie nazywa go po prostu efektownym ratuszem z drugiej połowy XVII wieku, przebudowanym pod koniec XIX stulecia.

Co zobaczyć

• Wieżę nad elewacją południową — w dolnej części czworoboczną, wyżej ośmioboczną, z tarasem widokowym i barokową kopułą z dwiema latarniami.
• Zegar z 1897 roku na wieży.
• Trzykondygnacyjną bryłę o rozczłonkowanej sylwecie, stojącą pośrodku rynku.
• XVIII-wieczne wnętrza — według regionalnego katalogu zabytków zachowało się kilka pomieszczeń z tego okresu, w tym sala ze sklepieniem krzyżowym wspartym na jednej kolumnie.

Tripto podpowiada

Rynek zachował kształt z czasów lokacji miasta, a jego duże rozmiary wynikają z jarmarków i cotygodniowych targów, które odbywały się tu do połowy XX wieku. Ratusz najlepiej obejrzeć z kilku stron placu, bo wieża wyrasta nad elewacją południową. Wnętrza są urzędem, więc zwiedza się je przy okazji spraw lub wizyty w restauracji „Ratuszowa”. Na sam ratusz wystarczy kwadrans, ale warto zrobić z niego punkt startowy spaceru: kilka minut dalej stoją drewniany kościół św. Fabiana i Sebastiana oraz późnorenesansowa fara św. Jana Chrzciciela z lat 1592–1597.