Kościół ewangelicki w Zdunach

W Zdunach, niewielkim mieście w powiecie krotoszyńskim, przy ulicy Pocztowej stoi dawny kościół ewangelicki — budowla łącząca cechy baroku i klasycyzmu, jedna z niewielu w Wielkopolsce tak dobrze dokumentująca dzieje miejscowych zborów.

Od 1637 roku do dziś

Pierwsza, drewniana świątynia ewangelicka pw. Trójcy Przenajświętszej powstała w Zdunach w 1637 roku, ale spłonęła w 1789. Jeszcze w tym samym roku ruszyła budowa obecnego kościoła, ukończonego w 1792 roku. W rękach zboru pozostawał do końca II wojny światowej, potem służył jako magazyn, aż przeszedł na własność gminy. Dziś nosi wezwanie Najświętszego Serca Pana Jezusa i pełni funkcję domu pogrzebowego, a trzynastego dnia każdego miesiąca odbywają się tu nabożeństwa ku czci Matki Bożej Fatimskiej.

Wnętrze z emporami

Kościół wzniesiono na planie prostokąta z kwadratową wieżą. Układ wnętrza jest halowy, z dwukondygnacyjnymi emporami wspartymi na kolumnach jońskich. W skromnym wyposażeniu wyróżniają się klasycystyczna ambona z 1792 roku oraz alegoryczna rzeźba przedstawiająca Nadzieję. Szczególnie cenne są piaskowe, XVIII-wieczne płyty nagrobne upamiętniające wybitnych protestanckich mieszkańców Zdun — cenny ślad kontrreformacyjnych i poprotestanckich dziejów regionu.

W praktyce

Zduny leżą kilkanaście kilometrów od Milicza i Doliny Baryczy, więc wizytę warto wpisać w wycieczkę po tej okolicy. Świątynia nie pełni zwykłych funkcji parafialnych, więc wnętrze bywa dostępne przede wszystkim w dniu nabożeństw fatimskich; poza nimi można obejrzeć bryłę kościoła i wieżę od zewnątrz.