Pałac Kotulińskich w Czechowicach

Przy ulicy Zamkowej w Czechowicach-Dziedzicach stoi barokowy pałac z rokokowymi sztukateriami, który zbudował ród Kotulińskich, a upiększyli hrabiowie Renard. To jedna z najstaranniej odnowionych rezydencji dawnego Śląska Cieszyńskiego. Warto tu zajrzeć choćby dla herbu z dwoma lwami w tympanonie i parku z lipami formowanymi w kształt kandelabrów.

Historia: od Kotulińskich do Zipserów

Czechowice kupił w 1675 roku Fryderyk Aleksander baron Kotuliński z Kotulina. Jego syn Franciszek Karol Kotuliński został nadkanclerzem Dolnego i Górnego Śląska oraz starostą księstwa głogowskiego i około 1730 roku postanowił wznieść siedzibę na miarę tych godności. Według śląskiego portalu turystycznego kilkanaście lat wcześniej podarował też materiały budowlane na murowany kościół parafialny św. Katarzyny.

W 1765 roku pałac i dobra kupił hrabia Andrzej Renard, płacąc 62 tysiące guldenów reńskich. Renardowie gospodarowali tu do 1856 roku: założyli ogród kwiatowy i sad, postawili domek ogrodnika, a Andrzejowi Renardowi przypisuje się lipową aleję łączącą pałac z kościołem oraz bażanciarnię. Później majątek przechodził przez ręce barona Bernharda Heldreicha, Josepha Heisera i banku z węgierskiego Sopronu, aż trafił do Zipserów, fabrykantów z Bielska. Na początku XX wieku od strony parku dobudowano trójboczną oszkloną werandę z ogrodem zimowym.

Po 1945 roku: szkoła, upadek i odnowa

W 1945 roku pałac upaństwowiono i urządzono w nim szkołę rolniczą, a 24 lutego 1960 roku wpisano go do rejestru zabytków. Na początku lat 90. przeszedł na własność miasta i działał tu ośrodek doskonalenia zawodowego. W 2001 roku kupiła go firma Pascal Polska, ale planowany luksusowy hotel nie powstał. Przełom nastąpił w październiku 2006 roku, gdy obiekt przejęła firma Polplast: rezydencję gruntownie odrestaurowano, odnowiono park i otwarto czterogwiazdkowy hotel. Po upadłości Polplastu ogłoszonej w 2017 roku pałac wystawiono na licytację, a w drugim podejściu, już bez zabytkowego wyposażenia, kupił go prywatny przedsiębiorca.

Co zobaczyć

• Fasadę frontową z trójosiowym ryzalitem i trójkątnym tympanonem, w którym widnieje herb Renardów podtrzymywany przez dwa lwy.
• Mansardowy dach z lukarnami, typowy dla barokowych rezydencji tego regionu.
• Elewację ogrodową z oszkloną werandą dawnego ogrodu zimowego.
• Park z około 200-letnimi lipami kandelabrowymi i alejkami prowadzącymi od pałacu w głąb zieleni.

Tripto podpowiada

Na spacer wokół pałacu i po parku wystarczy 30–45 minut. Najładniejsze ujęcia daje fasada z herbem od strony podjazdu oraz widok od parku na werandę. Obecny sposób użytkowania budynku i zasady wstępu do wnętrz warto sprawdzić przed przyjazdem, bo po zmianie właściciela mogły się zmienić. Wizytę łatwo połączyć z kościołem św. Katarzyny, do którego prowadziła niegdyś lipowa aleja Renardów.