Lackowa

Lackowa (997 m) to najwyższy szczyt polskiej części Beskidu Niskiego i jeden z celów Korony Gór Polski. Z daleka wygląda jak łagodna, zalesiona kopuła, ale od zachodu prowadzi na nią jeden z najbardziej stromych znakowanych szlaków w polskich górach poza Tatrami. Turyści nazywają ten odcinek Ścianą Płaczu.

Historia: Chorągiewka Pułaskiego

Pierwotnie góra nosiła łemkowską nazwę Łackowa (spolszczoną jako Wackowa), od imienia Łacko. W czasie konfederacji barskiej okolica była umocniona i broniona, a niezalesiony wtedy wierzchołek służył oddziałom Kazimierza Pułaskiego do porozumiewania się flagami między obozami w Izbach i Wysowej. Stąd druga nazwa szczytu, Chorągiewka Pułaskiego. Po bitwie z oddziałem rosyjskiego generała Drewicza 3 i 4 października 1770 roku konfederaci musieli wycofać się za granicę austriacką. Turyści żartobliwie mówią o Lackowej „Góra Policyjna”, bo jej wysokość przypomina numer alarmowy.

Co zobaczyć

Lackowa leży na granicy ze Słowacją, między Krynicą-Zdrojem a Wysową, i wznosi się nad wsiami Izby i Bieliczna. Najwyższy punkt Beskidu Niskiego leży jednak po słowackiej stronie: to Busov (1002 m), więc Lackowa jest „królową” tylko po polskiej stronie granicy. Szczyt jest zalesiony i bez tabliczki łatwo by go przeoczyć. Na wierzchołku stoją słupek graniczny i tablica informacyjna.

Główną atrakcją jest sama droga. Zachodnim stokiem biegnie czerwony szlak, na którym na odcinku około 1 km pokonuje się 300 m różnicy wysokości. Średnie nachylenie wynosi około 30 stopni, więc samo podejście Ścianą Płaczu może zająć tyle czasu, co cała reszta trasy.

Tripto podpowiada

Najkrótszy i najpopularniejszy jest czerwony szlak z Izb, najdłuższy wariant zaczyna się w Wysowej-Zdroju. Spokojniejszą alternatywą jest wyjście z Izb przez Bieliczną na Przełęcz Pułaskiego, a dalej czerwonym szlakiem granicą na szczyt. Ta trasa jest łagodniejsza, ale zajmuje około 4 godzin. Schodzenie Ścianą Płaczu po deszczu bywa niebezpieczne, dlatego wiele osób wchodzi stromym odcinkiem, a wraca przez Przełęcz Pułaskiego.

Zabierz kije i buty z dobrą podeszwą, bo stromy stok po deszczu robi się śliski. W okolicy nie ma schroniska ani bufetu, więc wodę i jedzenie trzeba mieć ze sobą. Wycieczkę warto połączyć z obejrzeniem drewnianych cerkwi w Izbach i Bielicznej.