Zamek w Legnicy

Zamek wzniesiony pod koniec XII wieku przez Bolesława I Wysokiego to — obok warowni we Wleniu — pierwszy murowany zamek na ziemiach polskich. Dawna rezydencja książąt śląskich przetrwała najazd Mongołów, pożar w 1945 roku i odbudowę; jej sercem jest romańska wieża św. Piotra.

Od grodu do Piastów

Na wzgórzu nad Kaczawą dendrochronologia datuje gród Mieszka I na około 985 rok. Pod koniec XII wieku Bolesław I Wysoki wzniosł murowaną warownię, spaloną w 1172 roku podczas buntu jego syna Jarosława. W 1241 roku zamek obronił się przed Mongołami. Był główną rezydencją Bolesława I Wysokiego i Henryka Brodatego, a po wymarciu legnickich Piastów w 1675 roku mieszkali tu namiestnicy Habsburgów. W latach 1530–1533 Fryderyk II nadał mu renesansowy wygląd: nową bramę (proj. Jerzy z Ambergu), wały, fosy i cztery narożne basteje.

Wieża św. Piotra

Najstarszy element zamku to romański bergfried z końca XII wieku. Dolna część jest okrągła, wyżej ośmiokątna; średnica wewnętrzna to około 6 metrów, a mury mają 4,5 metra grubości. Pierwotnie 25-metrową wieżę nadbudowano w XV wieku.

Pożar i odbudowa

W lutym 1945 roku zamek podpalili żołnierze Armii Czerwonej — stracił wszystkie dachy. Po wykopaliskach z lat 1958–1964 odbudowano go i przekazano szkolnictwu. Od 2009 roku trwa rewitalizacja: odremontowano wieże św. Piotra i św. Jadwigi, które mają być udostępnione zwiedzającym. Część wnętrz użytkują placówki oświatowe, więc zamek oglądaj z zewnątrz i z dziedzińca. Tuż obok działa Muzeum Miedzi, nawiązujące do handlowej przeszłości miasta.