Palmiarnia w Wałbrzychu

Palmiarnia w Wałbrzychu powstała z inicjatywy Jana Henryka XV von Pless jako prezent dla jego żony Daisy. Źródła różnią się w dokładnym datowaniu budowy — oficjalna strona podaje lata 1908–1911, zaznaczając, że część autorów wskazuje 1911–1914. Pewne jest jedno: był to ogromny zespół ogrodniczy związany z Zamkiem Książ, a nie zwykła szklarnia.

Na około 1900 m² urządzono palmiarnię, cieplarnie, ogród japoński, rosarium i część użytkową. Centralny budynek ma 15 metrów wysokości. Najbardziej niezwykły materiał przyjechał z Sycylii: wnętrza wyłożono tufem z Etny, sprowadzonym specjalnie na potrzeby inwestycji. Całość kosztowała według dokumentacji obiektu około 7 milionów ówczesnych marek w złocie. Po zakończeniu budowy sprowadzono tu około 80 gatunków nowych roślin.

Palmiarnię najlepiej łączyć ze zwiedzaniem Książa — oba miejsca tworzą jedną historię rodu Hochbergów, choć leżą w pewnym oddaleniu od siebie. W środku jest ciepło i wilgotno, więc zimą różnica temperatur bywa duża. Na spokojne obejście szklarni i oglądanie detali roślin oraz wulkanicznych ścian zaplanuj osobną część wizyty, zamiast traktować palmiarnię jako szybki dodatek do zamku.