Obszar Ochrony Ścisłej w Puszczy Białowieskiej

W sercu Białowieskiego Parku Narodowego leży Obszar Ochrony Ścisłej: ponad 6000 hektarów lasu wyłączonego od niemal stulecia z jakiejkolwiek gospodarki leśnej. To najlepiej zachowana część Puszczy Białowieskiej — ostatniego w Europie nizinnego lasu pierwotnego. Sam park powołano jako Park Narodowy w Białowieży 11 sierpnia 1932 roku, a w obecnej formie restytuowano 21 listopada 1947 roku; to drugi po Pienińskim najstarszy park narodowy Polski.

Za dębową bramą

Wejście prowadzi przez dębową bramę z 1930 roku, złączoną bez gwoździ, wyłącznie na drewnianych kołkach. Za nią zaczyna się szpaler głazów narzutowych poświęconych uczonym zasłużonym dla ochrony puszczy, w tym prof. Władysławowi Szaferowi. Trasa wędruje najpierw przez grąd lipowo-dębowo-grabowy, potem ku olsom w widłach Hwoźnej i Narewki, przy granicy z białoruską częścią puszczy. Po drodze rośnie Dąb Bartny — ponad 40 metrów wysokości i szacunkowo 400–600 lat — a Dąb Jagiełły, powalony przez wichurę w 1974 roku, leży do dziś jako rozkładający się pień. Podanie mówi, że król Władysław Jagiełło rozbił tu kwaterę, gdy dąb był jeszcze młody.

Skarb w skali Europy

Puszcza jest ostoją największej na świecie wolnościowej populacji żubra. W obszarze ochrony ścisłej obowiązuje prosta zasada: nic nie opuszcza lasu, martwe drzewa gniją tam, gdzie padły, a natura rządzi się własnym kalendarzem.

Praktycznie

Zwiedzanie możliwe wyłącznie z przewodnikiem posiadającym licencję Białowieskiego Parku Narodowego, po wyznaczonych trasach. Punktem startowym jest Białowieża.