Magurski Park Narodowy

Magurski Park Narodowy, działający od 1995 roku w Beskidzie Niskim, to jeden z największych parków górskich Polski — 194 km2 łagodnych, zalesionych grzbietów w górnym dorzeczu Wisłoki, podzielonych między Podkarpacie (niemal 90 procent obszaru) i Małopolskę. Lasy pokrywają ponad 90 procent powierzchni, a najwyższym szczytem jest Wątkowa (846 m) w paśmie Magury Wątkowskiej — najpopularniejszym celu okolicznych wycieczek.

To park dla szukających ciszy: rocznie przyjeżdża tu zaledwie około 40 tysięcy osób. W zamian otrzymujesz jedną z najcenniejszych w Europie ostoi ptaków drapieżnych — zagęszczenia orlika krzykliwego i puszczyka uralskiego należą tu do rekordowych w Polsce. Żyją tu też niedźwiedzie, wilki, rysie i łosie.

Osobnym tematem jest dziedzictwo Łemków: po grzbietach i dolinach rozproszone są cerkwiska i ślady nieistniejących wsi, takich jak Świerzowa Ruska, opuszczonych po II wojnie światowej. Malownicze cerkwie przetrwały m.in. w Bartnem, Kwiatoniu i Świątkowej, a po okolicy rozsiane są cmentarze z I wojny światowej, pomnikowy Diabli Kamień i skalny rezerwat Kornuty.

Praktycznie: siedziba parku znajduje się w Krempnej, skąd najwygodniej ruszać na szlak — biegnie tędy m.in. Główny Szlak Beskidzki. Wejście na Wątkową to około 3 godzin marszu w obie strony, więc na park planuj od pół dnia. Sezon trwa od późnej wiosny do jesieni; zimą szlaki wymagają doświadczenia i sprzętu.