Kościół Wniebowzięcia NMP w Raciborzu

Na południowym narożniku Rynku, przy ulicy Mickiewicza, stoi kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny — fara i najstarsza świątynia miasta, jeden z najstarszych kościołów parafialnych Górnego Śląska. To jedyna budowla Raciborza zachowująca cechy wczesnogotyckiej architektury śląskiej.

Od Mieszka Plątonogiego

Według tradycji fundował ją w 1205 roku książę Mieszko I Plątonogi, a wznosili przybyli do miasta Flamandczycy i Walonowie z Niderlandów. Pożar 1300 roku zniszczył pierwotny kościół, lecz szybka odbudowa dała dzisiejszą bryłę: nawę główną z gwiaździstymi sklepieniami i prezbiterium z cechami wczesnego gotyku śląskiego. W 1416 roku książę Jan II Żelazny przeniósł tu z zamku kapitułę kolegiacką, dobudowując kapitularz i skarbiec.

Skarby wnętrza

W prezbiterium stoi barokowy ołtarz główny z lat 1656–1660 dłuta mistrza Salomona Steinhoffa, z rzeźbami ośmiu świętych i figurą św. Marcelego — patrona Raciborza. Dopełniają je obraz koronacji Maryi z połowy XVII wieku i Wniebowzięcie Jana Bochenka z 1890 roku, XV-wieczna Kaplica Polska z tablicą pożaru miasta z 1574 roku oraz nagrobek prałata Marcina Jerzego Korrigera z 1715 roku.

Eufemia Raciborska

Po kasacie kolegiaty w 1810 roku do fary przeniesiono szczątki Eufemii (Ofki) Raciborskiej — Piastówny zmarłej 17 stycznia 1359 roku, dwukrotnej przeoryszy dominikanek, której przypisywano liczne cuda. Razem ze św. Marcegim uchodzi za patronkę miasta; diecezja planuje jej beatyfikację. Zniszczona w 1945 roku, świątynia została odbudowana i pozostaje stale otwarta dla zwiedzających.