Kościół Garnizonowy we Wrocławiu

91,46 m mierzy wieża bazyliki św. Elżbiety — trzecia najwyższa budowla Wrocławia, z tarasem widokowym na wysokości ok. 75 m i ponad 300 schodami. Gotycka świątynia przez wieki należała do patrycjuszy, dziś jest kościołem garnizonowym.

Wieża, która trzy razy traciła hełm

Wieżę ukończono w połowie XV wieku z hełmem 130,5 m — najwyższym wówczas na Śląsku. W 1529 roku wichura zrzuciła drewniany hełm (według przekazów zginął tylko kot), w 1960 roku spłonął szczyt od pioruna, a we wrześniu 1975 roku ogień strawił hełm renesansowy.

Od krzyżowców po garnizon

Pierwszy, romański kościół św. Wawrzyńca stał tu na początku XIII wieku; w 1253 roku miejsce otrzymali krzyżowcy, a 19 listopada 1257 roku konsekrowano świątynię św. Elżbiety. Obecna bazylika to fundacja Bolesława III Rozrzutnego: przęsła zachodnie 1309–1318, nawa 1340, prezbiterium 1387. W listopadzie 1946 roku obiekt odebrano ewangelikom i odprawiono pierwszą mszę garnizonową.

Pożar i odbudowa

9 czerwca 1976 roku pożar strawił organy o 91 głosach i więźbę dachową. Odbudowę zwieńczyło poświęcenie wnętrza przez Jana Pawła II w maju 1997 roku; w 2003 roku świątynia została bazyliką mniejszą. Nawy o długości 68,2 m zdobi około 370 epitafiów, a dzwon Bohaterów bije codziennie o 17:30.

W praktyce

Wejście na wieżę to dla wielu zwiedzających punkt obowiązkowy — panorama starówki robi wrażenie. Na placu obok stoi zabytkowa latarnia z XVI wieku zwana „światłokradką", a obok wejście do podziemi, do których schodzi się 100 schodami w dół.