Wiadukty w Srebrnej Górze

Dwa ceglane wiadukty nad zboczami Srebrnej Góry to najgłośniejsza pamiątka po kolei sowiogórskiej — linii z Dzierżoniowa przez Pieszyce, Bielawę, Srebrną Górę, Wolibórz i Słupiec do Ścinawki Średniej, liczącej 62 km. Budowę rozpoczęto w 1897 roku i prowadzono etapami; kolej miała wozić węgiel z kopalń w Słupcu i Nowej Rudzie do Dzierżoniowa, a przy okazji służyć turystom.

Najtrudniejszy odcinek linii

Fragment Srebrna Góra–Wolibórz wymagał dwóch potężnych budowli: wiaduktu Żdanowskiego o wysokości 24 m i wiaduktu Srebrnogórskiego o wysokości 28 m, których łączna długość wyniosła 260 m. Na podejściu do Przełęczy Srebrnej nachylenie sięgało 6%, dlatego na 6,6 km ułożono dwulistwową szynę zębatą — do dziś była to jedyna kolej zębata w obecnych granicach Polski.

Koniec linii i co zostało

Historia górskiego odcinka skończyła się szybko: w latach 1933–1934 rozebrano tory między Woliborzem a Srebrną Górą. Po wiaduktach zostały masywne ceglane arkady, dziś jedna z najbardziej fotografowanych budowli Gór Sowich. Teren jest dostępny całą dobę, a obok (0,6 km) góruje Twierdza Srebrna Góra, pruska forteca z lat 1765–1777, więc wycieczkę łatwo połączyć w jeden plan.