Radkowskie Skały

Na niektórych piaskowcowych basztach Radkowskich Skał wciąż widać napisy wykute przez Śląskie Towarzystwo Leśne w pierwszej połowie XX wieku — ślady czasów, gdy te urwiska nosiły niemiecką nazwę Wünschelburger Lehne. Skalny mur wznosi się tu niemal pionowo na wysokość do 100 metrów, a poszczególne skały rozdzielają strome żleby, labirynty, tunele i głębokie szczeliny. To surowy, mniej oblegany zakątek Gór Stołowych, leżący na południe od Radkowa na wysokości ok. 600–700 m n.p.m.

Jak powstał skalny mur

Radkowskie Skały zbudowane są z górnokredowych piaskowców ciosowych, które leżą na nieprzepuszczalnych marglach. To układ kluczowy dla ich wyglądu: woda wypłukiwała zwietrzelinę w strefach źródeł na styku obu skał, przez co piaskowcowa płyta pękała pionowo, osiadała i tworzyła osuwiska blokowe. Przez około 70 milionów lat zmieniający się klimat, sieć spękań tektonicznych i różne spoiwo skał wyrzeźbiły z niej baszty, filary i fantazyjne formy, które dziś oglądamy.

Co zobaczyć

• Skalny mur z basztami i filarami — najbardziej efektowny z dróg biegnących u jego podnóża.
• Labirynty i szczeliny między blokami skalnymi, typowe dla Gór Stołowych.
• Pamiątkowe napisy Śląskiego Towarzystwa Leśnego, wykute w skale.
• Drogi wspinaczkowe — Radkowskie Skały są znane jako rejon wspinaczkowy, ale zasady wspinania określa Park Narodowy Gór Stołowych.

Tripto podpowiada

Najprościej dojechać Szosą Stu Zakrętów, która z Radkowa przez Karłów prowadzi do Kudowy-Zdroju i biegnie u podnóża skał — przy trasie jest parking „Radkowskie Skały”. Z Radkowa dochodzi tu niebieski szlak, a od parkingu czerwony szlak prowadzi dalej do Skalnych Grzybów; na obu odcinkach można iść z psem, choć w parku narodowym psy są dopuszczone tylko na wybranych trasach. Wstęp do parku jest bezpłatny, ale część okolicznych szlaków bywa zamykana ze względów bezpieczeństwa, więc przed wyjściem sprawdź komunikaty parku. Wyżej, nad urwiskiem, biegnie Droga nad Urwiskiem, od której odchodzą ścieżki do skał.