Park Modrzewie w Elblągu

W tym parku stała kiedyś najokazalsza willa Elbląga — rezydencja Carla Ziesego, zięcia słynnego przemysłowca Ferdinanda Schichaua, w której grano na organach, podejmowano króla Saksonii i jadano przy stole na 80 osób. Willi nie ma od 1961 roku, ale Park Modrzewie zachował jej aleje, schody, bramę i historyczny drzewostan. To spokojny, zielony spacer z dala od starówki, w którym trzeba umieć czytać ślady.

Historia: „Kruppowie Wschodu”

Ferdinand Schichau założył w Elblągu w 1837 roku zakład, z którego wyrosła stocznia i fabryka parowozów. Carl Ziese (1848–1917), inżynier urodzony w Moskwie, ożenił się z córką Schichaua i po śmierci teścia przejął firmę. Ponieważ mała willa przy dzisiejszej ulicy Królewieckiej nie była dość reprezentacyjna, Ziese wykupił podmiejskie majątki i w 1903 roku ukończył nową rezydencję według projektu Bodo Ebhardta — w duchu historyzmu, na wzgórzu, z ośmioboczną wieżą narożną, nawiązującą do zamku.

Wnętrza robiły wrażenie: w sali muzycznej wisiało osiem panoram górskich malarza Theodora Comptona z motywem Matterhornu, stał fortepian i 10-głosowe organy firmy Sauer, a jadalnia mieściła 80 gości. Bywali tu artyści, inżynierowie i bankierzy, a w kwietniu 1912 roku willę odwiedził król Saksonii Fryderyk August. Przed wojną do majątku należały też oranżeria oraz kompleks sportowy ze stadionem, kortem tenisowym i strzelnicą.

Upadek willi

Po śmierci Ziesego w 1917 roku majątek podupadał. W 1929 roku willę przejęło miasto; planowano tu krematorium, ostatecznie urządzono szkołę NSDAP, a pod koniec wojny lazaret. Po 1945 roku budynek był dewastowany i w 1961 roku go wyburzono. Badania archeologiczne z lat 2011, 2014 i 2015 odsłoniły jego fundamenty.

Co zobaczyć

Główną atrakcją są drzewa. Obok modrzewi, od których park wziął nazwę, rosną tu m.in. skrzydłorzech kaukaski, choina kanadyjska i okazałe dęby. Granice parku i główne aleje są takie jak przed wojną. Według opracowań historycznych z dawnego założenia przetrwały:

• aleje z ozdobnymi krawężnikami przy dawnym wejściu do willi,
• kamienne schody i postument po rzeźbie,
• budynek bramny i słupki bramy,
• nieczynna wieża widokowa na Piaszczystym Pagórku, stylizowana na latarnię morską.

Park bywa też planem filmowym — figuruje w bazie lokacji Warmińsko-Mazurskiego Funduszu Filmowego. Miejski przewodnik wymienia go z kolei jako park z pozostałościami zespołu dworsko-parkowego i historycznym drzewostanem.

Tripto podpowiada

Park jest miejski i ogólnodostępny; wejście znajduje się przy ul. Mazurskiej 11. Na spacer wystarczy 30–60 minut, ale warto wydłużyć go o szukanie śladów willi — schody i wieża najlepiej pokazują, jak rozległa była rezydencja. Najładniej jest jesienią, kiedy modrzewie żółkną. Po opadach ścieżki bywają błotniste lub śliskie, więc wybierz wygodne buty.