Pałac w Żmigrodzie

Nad doliną Baryczy w Żmigrodzie rozciągają się ruiny rezydencji Hatzfeldtów — jednego z najzamożniejszych rodów Śląska. Obecny kształt zawdzięcza barokowej przebudowie z lat 1706–1708, którą prowadził wrocławski architekt Christoph Hackner. Historia miejsca jest starsza: warownię wzmiankowano już w 1296 roku, a murowany zamek powstał w XIV stuleciu.

Od zamku do pałacu

Ród von Hatzfeldt wyburzył fortyfikacje i wzniósł pałac z kaplicą św. Jerzego w latach 80. XVII wieku; spłonął on w 1689 roku. Jego barokowy następca miał trzy skrzydła i dwa piętra, a w latach 1762–1765 dobudowano klasycystyczne skrzydło letnie z Wielką Salą nakrytą kopułą z czerwonej blachy cynowej. W styczniu 1945 roku pałac spłonął po wkroczeniu Armii Czerwonej; zniszczone skrzydło południowe rozebrano.

Protokół Żmigrodzki

Wielka Sala zapisała się w historii Europy: w październiku 1813 roku obradowali tu król pruski Fryderyk Wilhelm III, car Aleksander I, Karol Jan Bernadotte i posłowie Anglii z Austrią. Ustalenia, znane jako Protokół Żmigrodzki, przyczyniły się do rozbicia wojsk Napoleona pod Lipskiem.

Baszta i praktyka

Najstarszą budowlą zespołu jest baszta z 1560 roku, w 1668 roku nazwana Sankt Maria Trauburg — dziś mieści Informację Turystyczną, wystawę i taras widokowy. Ruiny zabezpieczono w latach 2007–2008, a w 2012 roku dobudowano trejaż symbolicznie przywracający nieistniejące skrzydło. W podziemiach działa restauracja, a obok rozciąga się angielski park z XVIII wieku z domkiem chińskim. Wejście od ul. Parkowej 1; parking bezpłatny.