Wodogrzmoty Mickiewicza

Potok Roztoka, wypływający z Pięciu Stawów Polskich, tuż przed ujściem do Białki spada serią wodospadów o wysokości od 3 do 10 metrów. Wodogrzmoty Mickiewicza to największe wodospady polskich Tatr — trzy główne kaskady noszą nazwy Wyżni, Pośredni i Niżni Wodogrzmot, a huk słychać z daleka w Dolinie Roztoki.

Nazwa od narodowego poety

Nazwę nadano w 1891 roku dla upamiętnienia sprowadzenia w 1890 roku prochów Adama Mickiewicza na Wawel; ludowa nazwa tych miejsc brzmiała po prostu „Grzmot". Pierwszym znanym turystą, który je zobaczył, był Walery Eljasz w 1879 roku z przewodnikiem Maciejem Sieczką, a dla zwiedzających udostępniono je w 1886 roku. Nad kaskadami na stokach Roztockiej Czuby rośnie reliktowy drzewostan modrzewiowo-limbowy.

Na trasie do Morskiego Oka

Wodospady mijasz po drodze z Palenicy Białczańskiej do Morskiego Oka — zejście do kładki przy Pośrednim Wodogrzmocie to kwestia chwil, a czas przejścia do samego Morskiego Oka stąd wynosi około 1,5 godziny. Kamienny most na drodze Oswalda Balzera zbudowano w 1900 roku i poszerzono w 1966 roku; dobrze widać z niego tylko Pośredni Wodogrzmot, a Niżni pozostaje niedostępny dla turystów.

W praktyce

Wodospady najlepiej wyglądać wiosną, po roztopie śniegów, gdy Roztoka niesie najwięcej wody. Pamiętaj, że to teren Tatrzańskiego Parku Narodowego: trzymaj się szlaku i wlicz bilet wstępu do TPN w budżet wycieczki. Latem w godzinach szczytu przed mostem bywa tłoczno — wcześnie rano masz kaskady dla siebie.