Śnieżne Kotły w Karkonoszach

Dwa skalne amfiteatry pod główną granią Karkonoszy, między Wielkim Szyszakiem a Łabskim Szczytem. Wielki Śnieżny Kocioł schodzi ok. 250 m w dół, a jego ściany sięgają 150 m wysokości; w sąsiednim Małym Kotle głębokość dochodzi do 300 m. Od 1933 r. obowiązuje tu rezerwat przyrody, dziś objęty ochroną ścisłą w Karkonoskim Parku Narodowym.

Ogrom przyrody w jednym miejscu

Lodowce plejstoceńskie wyżłobiły kotły w granicie karkonoskim, a po ich odejściu zostały wały moren — najwyższe mierzą ok. 15 m — i trzy okresowo wysychające Śnieżne Stawki. W Żlebie Bazaltowym rośnie największa bioróżnorodność roślinna w całych Karkonoszach. Skalnica śnieżna ma tu jedyne stanowisko w Europie Środkowej, a porosty miseczkowate na morenach, liczące ponad 600 lat, są najstarszymi organizmami pasma.

Pierwsze schronisko Karkonoszy

W 1837 r. hrabia Schaffgotsch wzniósł nad kotłami Schneegrubenbaude — pierwsze schronisko turystyczne w Karkonoszach. Działało do 1961 r., gdy na jego miejscu stanęła stacja przekaźnikowa RTON, dziś widoczny z daleka punkt orientacyjny. Obok wyrasta skalna grupa Czarcia Ambona z widokiem w głąb kotłów.

Jak zaplanować wejście

Czerwony Główny Szlak Sudecki prowadzi górną krawędzią kotłów ze Szklarskiej Poręby i z Karpacza, zielony schodzi dnem — zimą bywa zamykany ze względu na lawiny. Trzymaj się szlaków: ochrona ścisła oznacza zakaz schodzenia poza trasy. Na wejście z Karpacza i powrót zaplanuj pół dnia, a zabierz warstwy wierzchnie — średnia roczna temperatura na tej wysokości oscyluje wokół zera.