Suche Czuby

Trzy ciemne turnie wyrastają z grani głównej Tatr Zachodnich między Kasprowym Wierchem a Kondracką Kopą — to Suche Czuby, poprawnie Suche Czuby Kondrackie. Biegnie tędy granica polsko-słowacka i jeden z najbardziej widokowych odcinków czerwonego szlaku.

Grani trzech turni

Od zachodu na wschód wznoszą się Mała Sucha Czuba (1840 m), Pośrednia Sucha Czuba (1850 m) i Wysoka Sucha Czuba (1870 m), przedzielone przełączkami Gładki Przechód, Skryte Wrótka, Niskie Wrótka i Wysokie Wrótka. Turnie zbudowane są z granitów tzw. wyspy krystalicznej Goryczkowej. Południowe stoki opadają łagodnie do Doliny Cichej na słowackiej stronie, północne ściany są natomiast urwiste — schodzą do polodowcowego kotła Doliny Suchej Kondrackiej.

Widmo Brockenu i taternicy

Czerwony szlak z Kasprowego Wierchu do Przełęczy pod Kopą Kondracką prowadzi południowymi stokami, dochodząc do grani przy przełęczach. W drodze można spotkać rzadkie rośliny wysokogórskie — fiołka żółtego sudeckiego i rojnika górskiego — a także kozice. Jesienią 1907 roku obserwował tu i fotografował widmo Brockenu Mieczysław Karłowicz. W latach 70. XX wieku północne ściany Suchych Czub jako pierwsi przeszli zakopiańscy taternicy: Maciej Pawlikowski, Mieczysław Ziach i Zbigniew Młynarczyk.

Praktycznie

Czerwony szlak z Kasprowego Wierchu przez Goryczkową Czubę prowadzi na Przełęcz pod Kopą Kondracką. Zimą teren wymaga ostrożności: z południowych stoków schodzą do Doliny Cichej ogromne lawiny, m.in. Wielkim Żlebem Kondrackim, więc trzymać się trzeba ścisłej grani, z dala od nawisów śnieżnych.