Pieniński Park Narodowy

Pieniński Park Narodowy, powołany 1 czerwca 1932 roku, jest najstarszym parkiem narodowym Polski. Chroni zaledwie 23,5 km2, ale robi to z rozmachem: wapienne turnie Trzech Koron (982 m), Sokolicę z legendarną reliktową sosną na skale i przełom Dunajca, który przecina góry na wskroś. Wapienne podłoże czyni z Pienin ostoję roślinności endemicznej, a w 2024 roku odkryto tu jodłę o wysokości 55,86 metra — najwyższe rodzime drzewo w Polsce.

Największą atrakcją pozostaje spływ przełomem Dunajca tratwami flisackimi — tradycja licząca około dwóch stuleci. Tratwa płynie około 9 kilometrów między wapiennymi ścianami, a alternatywą dla pieszych jest Droga Pienińska wzdłuż rzeki. Drugim klasykiem jest wejście na Trzy Korony: platforma widokowa na Okrąglicy roztacza jedną z najsłynniejszych panoram południowej Polski — od Tatr po Pieniny Spiskie i jezioro czorsztyńskie.

Skala popularności jest rekordowa: to najchętniej odwiedzany park w Polsce w przeliczeniu na hektar (815 tysięcy osób rocznie), a na 35 kilometrach szlaków bywa tłoczno w szczycie sezonu.

Praktycznie: na spływ i Trzy Korony planuj pełny dzień, samo wejście na szczyt z Krościenka to około 3 godzin w obie strony. Wejścia na Trzy Korony i Sokolicę są płatne (kasy przy szlakach — aktualne stawki na stronie parku). Najlepsze światło i najmniej ludzi jest wcześnie rano oraz poza lipcem i sierpniem; przygotuj się do wspinaczki po schodach na samą platformę.