Mury w Świdnicy

Świdnica, w średniowieczu stolica księstwa świdnicko-jaworskiego, była jednym z najlepiej umocnionych miast Śląska. Pierwsza wzmianka o obwarowaniach pochodzi z 1285 roku, gdy książę Henryk IV Probus zobowiązał Żydów świdnickich do stróżowania i budowy murów. Kamienne obwody rosły więc już w XIII stuleciu.

Potrójny pierścień

Obwód liczył około 2,3 kilometra. Do miasta prowadziło siedem bram, w tym Strzegomska na północy i Dzierżoniowska, zwana Dolną, na południu; Mikołajską, zwaną Furtą Szkolną, używali uczniowie szkoły parafialnej. Po ukończeniu w 1623 roku umocnienia tworzyły potrójny pierścień z ponad 70 basztami i wieżami.

Od twierdzy do wysadzenia

Wojska husyckie nie zdołały zdobyć miasta w 1429 roku, ale wojna trzydziestoletnia mocno uszkodziła obwarowania. Gdy Świdnicę awansowano do rangi twierdzy, część murów rozebrano, a w 1807 roku pozostałości wysadzono na rozkaz Napoleona.

Relikty do obejrzenia

Dziś o średniowiecznych umocnieniach przypominają basteja Bramy Strzegomskiej przy ulicy Basztowej, kaplica św. Barbary z XVI wieku przy ulicy Zamkowej oraz fragmenty przy al. Niepodległości i ulicy Wrocławskiej — najpewniej oryginalne mury z przełomu XIII i XIV stulecia. Podczas prac ziemnych odsłonięto relikty bram Kraszowickiej, Piotrowej i Kapturowej. Przy ul. Muzealnej 1 zobaczysz renesansowy portal z 1537 roku, powstały przy odbudowie zamku po pożarze — to jedyny widoczny ślad rezydencji, na której miejscu kapucyni wznieśli później swój klasztor.