Latarnia Czołpino

Latarnia morska Czołpino stoi na skraju ruchomych wydm Słowińskiego Parku Narodowego, otoczona nadmorskim borem, z dala od gwaru kąpielisk. Wieżę zakończono w styczniu 1875 roku, a z jej tarasu widać linię morza i piaski, które z roku na rok zjadają kolejne hektary lasu.

Wieża w środku lasu

Latarnia mierzy ponad 25 metrów, ale zaskakuje lokalizacją: nie stoisz tu na molo, tylko na leśnej ścieżce kilka kilometrów od najbliższej zabudowy. Z parkingu w Czołpinie prowadzi ścieżka dydaktyczna „Latarnia”, pokazująca roślinność nadmorskiego boru — spacer w obie strony zajmie około godziny. W sezonie wieżę udostępniono turystom, a widok z góry obejmuje wybrzeże i wydmy ruchome.

Osada Latarników i zasypana wieś

Około kilometra od latarni stoi Osada Latarników — podpiwniczony, dwukondygnacyjny budynek o niemal 600 m² powierzchni, zaprojektowany w 1871 roku, jeszcze przed budową wieży. Przez dziesięciolecia latarnicy pokonywali ten odcinek przez las codziennie, o każdej pogodzie. W oddali, na Mierzei Łebskiej, leży uroczysko Boleniec — dawna wieś rybacka, którą w całości zasypały ruchome piaski. To najlepszy dowód na to, że wydmy w tym rejonie naprawdę wędrują.

Jak zaplanować wizytę

Dojazd samochodem kończy się na parkingu przy drodze do Czołpina, dalej tylko pieszo lub rowerem. Teren leży w granicach Słowińskiego Parku Narodowego, obowiązuje więc bilet wstępu do parku, a osobno płaci się za wejście na wieżę. Najlepsze światło do zdjęć bywa rano i późnym popołudniem, gdy ścieżka pustoszeje po wycieczkach z Łeby i Ustki.