Zapora w Międzygórzu

Przez większość roku za tą zaporą nie ma jeziora, tylko łąka i potok. Kamienny mur w dolnej części Międzygórza zamyka suchy zbiornik przeciwpowodziowy, który napełnia się wyłącznie w czasie wielkich wezbrań. Gdy to się dzieje, robi wrażenie – we wrześniu 2024 roku woda przelewała się przez koronę zapory.

Historia

Impulsem do budowy była powódź na Odrze w 1897 roku, po której opracowano program zbiorników w dorzeczu. Zgodę na zaporę na Wilczce wydano w 1901 roku, a budowę rozpoczęto w 1905 roku, po kolejnej powodzi. Zaporę ukończono 1 kwietnia 1909 roku, a w 1920 roku obok postawiono dom dla stróża. W latach 50. XX wieku rozważano zamianę zbiornika w stały i wykorzystanie go do produkcji energii, ale mała pojemność i górski charakter zlewni sprawiły, że zrezygnowano z tych planów.

Zbiornik wielokrotnie przyjmował falę powodziową. W 1997 roku wypełnił się całkowicie, a woda przelewała się przelewem powierzchniowym. We wrześniu 2024 roku poziom wody przekroczył rekordowe 2740 cm, czyli 80 cm ponad przelew.

Co zobaczyć

• Mur zapory – kamienny, na zaprawie cementowej, w kształcie łuku o promieniu 250 m. Ma 110 m długości w koronie i 29 m wysokości od dna potoku.
• Koronę zapory – ciąg pieszy zabezpieczony murkiem i barierą, z metalowym pomostem nad przelewem powierzchniowym o długości ponad 45 metrów.
• Widok w dół doliny z korony na niecki odpływowe i koryto Wilczki.
• Suchy zbiornik o pojemności 830 tys. m³, zamykający zlewnię o powierzchni 25 km².

Tripto podpowiada

Zapora stoi przy drodze do centrum Międzygórza, około 800 metrów od wodospadu Wilczki, w granicach Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego. Najprościej połączyć oba miejsca w jeden spacer. Przejście koroną i obejrzenie zapory z dołu zajmuje około pół godziny. Po intensywnych opadach warto przyjść, by zobaczyć, jak zbiornik pracuje, ale stosuj się do ewentualnych zakazów wejścia.